• MATKA BOŻA CZĘSTOCHOWSKA: kościół św. Zygmunta, Słomczyn; źródło: zbiory własneMATKA BOŻA CZĘSTOCHOWSKA
    kościół pw. św. Zygmunta, Słomczyn
    źródło: zbiory własne
link to OUR LADY of PERPETUAL HELP in SŁOMCZYN infoLOGO PORTALU

Rzymskokatolicka Parafia
pw. św. Zygmunta
05-507 Słomczyn
ul. Wiślana 85
dekanat konstanciński
archidiecezja warszawska

  • św. ZYGMUNT: kościół św. Zygmunta, Słomczyn; źródło: zbiory własneśw. ZYGMUNT
    kościół pw. św. Zygmunta, Słomczyn
    źródło: zbiory własne
  • św. ZYGMUNT: XIX w., feretron, kościół św. Zygmunta, Słomczyn; źródło: zbiory własneśw. ZYGMUNT
    XIX w., feretron
    kościół pw. św. Zygmunta, Słomczyn
    źródło: zbiory własne
  • św. ZYGMUNT: XIX w., feretron, kościół św. Zygmunta, Słomczyn; źródło: zbiory własneśw. ZYGMUNT
    XIX w., feretron
    kościół pw. św. Zygmunta, Słomczyn
    źródło: zbiory własne
  • św. ZYGMUNT: XIX w., feretron, kościół św. Zygmunta, Słomczyn; źródło: zbiory własneśw. ZYGMUNT
    XIX w., feretron
    kościół pw. św. Zygmunta, Słomczyn
    źródło: zbiory własne
  • św. ZYGMUNT: XIX w., feretron, kościół św. Zygmunta, Słomczyn; źródło: zbiory własneśw. ZYGMUNT
    XIX w., feretron
    kościół pw. św. Zygmunta, Słomczyn
    źródło: zbiory własne

LINK do Nu HTML Checker

BIAŁA KSIĘGA
Martyrologium duchowieństwa — Polska

XX w. (lata 1914 – 1989)

dane osobowe

wersja:

link to PERSONAL RECORD - ENGLISH VERSION
  • MICHUŁKA Jan - 03.1940, oflag IX A/Z Rotenburg a. d. Fulda, źródło: doi.org, zasoby własne; KLIKNIJ by POWIĘKSZYĆ i WYŚWIETLIĆ INFOMICHUŁKA Jan
    03.1940, oflag IX A/Z Rotenburg a. d. Fulda
    źródło: doi.org
    zasoby własne
  • MICHUŁKA Jan - 03.1940, oflag IX A/Z Rotenburg a. d. Fulda (J. Michułka drugi z prawej w drugim rzędzie od dołu), źródło: hinterstacheldraht.jimdo.com, zasoby własne; KLIKNIJ by POWIĘKSZYĆ i WYŚWIETLIĆ INFOMICHUŁKA Jan
    03.1940, oflag IX A/Z Rotenburg a. d. Fulda (J. Michułka drugi z prawej w drugim rzędzie od dołu)
    źródło: hinterstacheldraht.jimdo.com
    zasoby własne

nazwisko

MICHUŁKA

inne wersje nazwiska

MIHUŁKA, MICHAŁKA, MIKUŁKA

imiona

Jan

  • MICHUŁKA Jan - Tablica pamiątkowa, katedra pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Jana Chrzciciela, Przemyśl, źródło: www.miejscapamiecinarodowej.pl, zasoby własne; KLIKNIJ by POWIĘKSZYĆ i WYŚWIETLIĆ INFOMICHUŁKA Jan
    Tablica pamiątkowa, katedra pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Jana Chrzciciela, Przemyśl
    źródło: www.miejscapamiecinarodowej.pl
    zasoby własne
  • MICHUŁKA Jan - Tablica pamiątkowa, katedra polowa Wojska Polskiego, Warszawa, źródło: zasoby własne; KLIKNIJ by POWIĘKSZYĆ i WYŚWIETLIĆ INFOMICHUŁKA Jan
    Tablica pamiątkowa, katedra polowa Wojska Polskiego, Warszawa
    źródło: zasoby własne
  • MICHUŁKA Jan - Tablica pamiątkowa, katedra polowa Wojska Polskiego, Warszawa, źródło: zasoby własne; KLIKNIJ by POWIĘKSZYĆ i WYŚWIETLIĆ INFOMICHUŁKA Jan
    Tablica pamiątkowa, katedra polowa Wojska Polskiego, Warszawa
    źródło: zasoby własne

funkcja

kapłan diecezjalny

wyznanie

Kościół łaciński (rzymsko-katolicki)
więcej na: pl.wikipedia.org [dostęp: 2014.09.21]

diecezja / prowincja

diecezja przemyska
więcej na: www.przemyska.pl [dostęp: 2013.02.15]
ordynariat polowy Wojska Polskiego
więcej na: pl.wikipedia.org [dostęp: 2014.12.20]

data i miejsce śmierci

07.09.1942

KL Dachau
Dachau, rej. Górna Bawaria, Bawaria, Niemcy

szczegóły śmierci

W 1919 wstąpił do formującego się Wojska Polskiego. Przydzielony został do nowo–formowanego –04.04.1919 19. Pułku Piechoty „Odsieczy Lwowa” (oddziały, które weszły w jego kształt wniosły duży wkład w zapobieżenie okrążenia Lwowa przez Ukraińców, podczas wojny polsko–ukraińskiej 1918‑9). Wraz z pułkiem brał prawd. udział w dalszych walkach z Ukraińcami, m.in. w walkach o Tarnopol (06.1919), pod Pomorzanami (06.1919), nad rzeką Złota Lipa (do 24.06.1919), na linii Złoczów–Podkamień (06‑07.1919). W 1920 pułk walczył na Ukrainie z atakującymi bolszewickimi wojskami 1. Armii Konnej Budionnego, m.in. pod Wołkowińcami (04.1920), w okolicach Samhorodka (05.06.1920), nad Styrem (07.1920). W 08.1920 brał udział w obronie Lwowa przed atakującymi Rosjanami. Po rosyjskiej klęsce w bitwie warszawskiej („Cud nad Wisłą”) brał udział w wypieraniu Rosjan na wschód (do 09.1920). 27.02.1921 pułk powrócił do Lwowa. Po mobilizacji ogłoszonej przez państwo polskie w 08.1939 został szefem duszpasterstwa i kapelanem 27. Dywizji Piechoty „Armii Pomorze” Wojska Polskiego z siedzibą dowództwa w Kowlu, w stopniu starszego kapelana (majora). Zadaniem „Armii Pomorze” była obrona odcinka frontu polsko–niemieckiego na Pomorzu. Po niemieckim ataku na Polskę 01.09.1939 (Rosjanie zaatakowali Polskę 17 dni później) i rozpoczęciu II wojny światowej, od 06.09.1939 wycofywał się wraz ze swoją armią z Pomorza w kierunku Warszawy. Aresztowany przez Niemców po przegranej bitwie nad Bzurą (09‑22.09.1939). Internowany w obozach jenieckich, m.in. oflagu IX A/Z Rotenburg. Stamtąd 18.04.1940, z pogwałceniem konwencji genewskiej z 27.07.1929, jako jeniec wojskowy przesłany do obozu koncentracyjnego KL Buchenwald, a następnie 06‑07.07.1942 do obozu koncentracyjnego KL Dachau, gdzie zginął.

przyczyna śmierci

eksterminacja: wycieńczenie i głód

sprawstwo

Niemcy

data i miejsce urodzenia

31.05.1892

Chłopy
dziś: Peremożne, rej. Gródek, obw. Lwów, Ukraina

prezbiterat (święcenia)/
ordynacja

06.05.1917 (katedra przemyska)

szczegóły posługi

ok. 1936–1939 — administrator {parafia: Włodzimierz Wołyński, pw. św. Jozafata Biskupa i Męczennika; Rejon Duszpasterstwa Wojskowego, Dowództwo Okręgu Korpusu DOK Nr II Lublin, Wojsko Polskie; wojskowa}, także kapelan Wołyńskiej Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii oraz 23 PułkuPiechoty
1935–ok. 1936 — administrator {parafia: Stanisławów, pw. św. Stanisława Biskupa i Męczennika; Rejon Duszpasterstwa Wojskowego, Dowództwo Okręgu Korpusu DOK Nr VI Lwów, Wojsko Polskie; wojskowa}
1923–1935 — administrator {parafia: Włodzimierz Wołyński, pw. św. Jozafata Biskupa i Męczennika; Rejon Duszpasterstwa Wojskowego, Dowództwo Okręgu Korpusu DOK Nr II Lublin, Wojsko Polskie; wojskowa}, także kapelan Wołyńskiej Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii oraz 23 PułkuPiechoty
1922–1923 — kapelan {Lwów, Szefostwo Duszpasterstwa, Dowództwo Okręgu Korpusu DOK Nr VI Lwów, Wojsko Polskie}
1919–1921 — kapelan {19. Pułk Piechoty „Odsieczy Lwowa”, Wojsko Polskie}
1917–1919 — wikariusz {parafia: Stary Sambor, pw. św. Mikołaja Biskupa i Wyznawcy i Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny; dek.: Sambor}
1912–1917 — student {Przemyśl, filozofia i teologia, Seminarium Duchowne}

inni związani szczegółami śmierci

BELON Zdzisław Antoni, BRYDACKI Ludwik, DACHTERA Franciszek, DRWAL Franciszek, FRANCUZ Jan, GÓRALIK Jan, JĘDRYSIK Seweryn (o. Wincenty), KLARZAK Józef, KRYŃSKI Adolf, LISSOWSKI Czesław Józef, MIEGOŃ Władysław, STOPCZAK Marian, SYPER Stanisław, SZABELSKI Edward, ŚWIDEREK Władysław, TOMIAK Józef, TRUSS Bolesław Cyriak, ZAKRZEWSKI Jan, ZIEMIAŃSKI Michał Urban, ZIĘBA Wojciech

miejsca zagłady
obozy (+ nr więźnia)

KL Dachau (nr więźnia: 31222): KL Dachau w niemieckiej Bawarii, założony w 1933, stał się głównym obozem koncentracyjnym dla księży katolickich w czasie II wojny światowej: Niemcy więzili w nim ok. 3,000 kapłanów, w tym ok. 1,800 polskich. Kapłanów zmuszano do niewolniczej pracy na tzw. „Plantagach”, czyli placach polowych, przy budowach, m.in. krematorium. W barakach więziennych panował głód, szczególnie w latach 1941‑2, zimą przejmujące zimno a latem nieznośny upał. Więźniowie zapadali na choroby, w szczególności gruźlicę. Na wielu przeprowadzano zbrodnicze „eksperymenty medyczne” — in 11.1942 ok. 20 kapłanów otrzymało zastrzyki z flegmony; od 07.1920 do 05.1944 ok. 120 poddanych zostało eksperymentom malarycznym. Ponad 750 polskich duchownych zostało przez Niemców zamordowanych, w tym wielu zagazowanych w ośrodku eutanacyjnym Scholoss Hartheim w Austrii. System obozów KL Dachau w szczytowym momencie miał ok. 100 podobozów niewolniczej pracy przymusowej — w południowych Niemczech i Austrii. Udokumentowanych zostało ok. 32,000 przypadków śmierci w obozie, tysiące zginęło bez śladu. W momencie oswobodzenia 29.04.1945 przez wojska USA ok. 10,000 na 30,000 więźniów było chorych… (więcej na: www.kz-gedenkstaette-dachau.de [dostęp: 2013.08.10], pl.wikipedia.org [dostęp: 2016.05.30])

KL Buchenwald (nr więźnia: 1984): W obozie koncentracyjnym KL Buchenwald, założonym w 1937 i funkcjonującym do 1945, Niemcy przetrzymywali ok. 238,380 więźniów, z których zamordowali ok. 56 tys., w tym tysiące Polaków. Na więźniach prowadzono badania pseudonaukowe, na potrzeby firm Behring–Werke z Marburga i Instytutu Roberta Kocha z Berlina. Więźniowie niewolniczo pracowali m.in. na potrzeby spółek Gustloff z Weimaru oraz Fritz–Sauckel produkujących sprzęt zbrojeniowy. Na rzecz Erla–Maschinenwerk GmbH w Lipsku, Junkers w Schönebeck (samoloty) i Rautal w Wernigerode Niemcy utworzyli specjalne podobozy. W 1945 było ich ponad 100. Do KL Buchenwald początkowo należał też podobóz KL Dora, a od 08.1944 również i podobozy KL Ravensbrück. 08.04.1945 polski więzień, Gwidon Damazyn, na potajemnie przez siebie zrobionym nadajniku krótkofalowym wysłał, wraz z rosyjskim więźniem, informację w świat — do nadciągających Aliantów — z prośbą o pomoc. Usłyszano go i otrzymał odpowiedź: „KL Bu. Trzymajcie się. Nadciągamy z pomocą. Żołnierze Trzeciej Armii” (amerykańskiej). Trzy dni później obóz został wyzwolony. (więcej na: www.buchenwald.de [dostęp: 2013.08.10], pl.wikipedia.org [dostęp: 2012.11.23])

Oflag IX C Rotenburg an der Fulda: Niemiecki oficerski obóz jeniecki w Rotenburg an der Fulda w Hesji. Tu w 12.1939 Niemcy zgromadzili ok. 60‑70 polskich księży katolickich, w większości kapelanów wojskowych, zatrzymanych przez Niemców w 09.1939, po niemieckim ataku na Polskę. W związku z planowanym atakiem na Francję wszystkich — z z pogwałceniem konwencji genewskiej z 27.07.1929 — przetransportowano 18.04.1940 do obozu koncentracyjnego KL Buchenwald. Od 06.1940 niem. Zweiglager (pl. podobóz) obozu jenieckiego Oflag IX A/H Spangenberg, odtąd zwany Oflag IX A/Z. (więcej na: en.wikipedia.org [dostęp: 2013.08.17])

Ribbentrop-Mołotow: Ludobójczy rosyjsko–niemiecki pakt przyjaźni między przywódcą rosyjskim Józefem Stalinem i niemieckim Adolfem Hitlerem, podpisany 23.08.1939 w Moskwie przez ministrów spraw zagranicznych Rosji — Wiaczesława Mołotowa — i Niemiec — Joachima von Ribbentropa — który sankcjonował i był bezpośrednią przyczyną niemieckiego i rosyjskiego najazdu na Polskę i rozpoczęcia II wojny światowej w 09.1939. „Wojna była jedną z największych w historii klęsk i dramatów ludzkości, bo dwie ateistyczne i antychrześcijańskie ideologie: narodowego i międzynarodowego socjalizmu, odrzuciły Boga i Jego piąte przykazanie Dekalogu: Nie zabijaj!” (abp Stanisław Gądecki, 01.09.2019). Ustalenia paktu — wsparte zdradą formalnych sojuszników Polski, Francji i Niemiec, które 12.09.1939 na wspólnej konferencji w Abbeville, zdecydowały o nieudzielaniu pomocy zaatakowanej Polsce i niepodejmowaniu działań zbrojnych wobec Niemiec (co było złamaniem zobowiązań traktatowych z Polską) — zostały sprecyzowane 28.09.1939 w traktacie „o granicach i przyjaźni Niemcy–Rosja”, podpisanym przez tych samych zbrodniarzy. Jednym z jego ustaleń było podzielenie się strefami wpływów w środkowej i wschodniej Europie oraz IV rozbiór Polski. W jednym z tajnych aneksów zapisano: „Obie strony nie będą tolerować na swych terytoriach jakiejkolwiek polskiej propagandy, która dotyczy terytoriów drugiej strony. Będą one tłumić na swych terytoriach wszelkie zaczątki takiej propagandy i informować się wzajemnie w odniesieniu do odpowiednich środków w tym celu”. Skutkiem porozumień była seria spotkań między ludobójczymi organizacjami — niemieckim Gestapo i rosyjskim NKWD, na których dyskutowano koordynację wysiłków w celu eksterminacji polskiej inteligencji i warstw przywódczych (w Niemczech zwane Intelligenzaktion, w Rosji przyjęła formę zbrodni katyńskiej). Skutkiem porozumień była śmierć setek tysięcy polskiej inteligencji, w tym tysięcy przedstawianych kapłanów, i dziesiątków milionów zwykłych ludzi. Skutki tej rosyjsko–niemieckiej umowy trwały do 1989, a i dziś są odczuwalne. (więcej na: pl.wikipedia.org [dostęp: 2015.09.30])

Wojna polsko-rosyjska 1919—20: Wojna o niepodległość i granice Rzeczpospolitej. Polska odzyskała niepodległość w 1918, ale o granice musiała walczyć z dawnymi potęgami imperialnymi, w szczególności z Rosją. Rosja planowała wzniecenie rewolucji bolszewickiej w krajach zachodu Europy, co stało się przyczyną rozpętania przez nią w 1920 wojny przeciw Polsce. Pokonana został w bitwie warszawskiej, zwanej „cudem nad Wisłą” (jednej z 10 najważniejszych bitew w historii świata, według niektórych historyków), w 08.1920, dzięki której Polska odzyskała część ziem utraconych w ramach rozbiorów Polski w XVIII w., a Europa ocalona została przed ludobójczym komunizmem. (więcej na: pl.wikipedia.org [dostęp: 2014.12.20])

Wojna polsko-ukraińska 1918—9: Jedna z wojen toczonych przez nowopowstałą Rzeczpospolitą w obronie swoich granic. Pod koniec 1918 na obszarach byłego zaboru austriackiego, w oparciu o ukraińskie oddziały byłej armii austro–węgierskiej, Ukraińcy zaatakowali powstającą Rzeczpospolitą. W szczególności utworzyli zalążki państwowości i zaatakowali Lwów. Dzięki bohaterskiej postawie mieszkańców miasta, w szczególności młodych ludzi — zwanych odtąd orlętami lwowskimi — miasto zostało odbite przez Polaków i przez kilka miesięcy w niezwykły sposób bronione przed atakami ukraińskimi. W 1919 Polska — jej nowo utworzona armia — odepchnęła ukraińskie oddziały na wschód i południe, przejmując kontrolę nad swoimi ziemiami. (więcej na: pl.wikipedia.org [dostęp: 2017.05.20])

źródła

osobowe:
www.ipgs.us [dostęp: 2012.11.23], www.podkarpacki.civitaschristiana.pl [dostęp: 2013.01.17], www.szukajwarchiwach.gov.pl [dostęp: 2021.10.09], www.ipgs.us [dostęp: 2012.11.23]
bibliograficzne:
„Lista strat wśród duchowieństwa metropolii lwowskiej obrządku łacińskiego w latach 1939‑1945”, red. Józef Krętosz, Maria Pawłowiczowa, Opole, 2005
„Słownik biograficzny duchowieństwa metropolii lwowskiej obrządku łacińskiego ofiar II wojny światowej 1939‑1945”, Maria Pawłowiczowa (red.), ks. Józef Krętosz (red.), Wydawnictwo Świętego Krzyża, Opole, 2007
Schematismus Venerabilis Cleri Dioecesis Premisliensis”, Kuria diecezji przemyskiej, od 1866 do 1938
oryginalnych zdjęć:
doi.org [dostęp: 2021.10.09], hinterstacheldraht.jimdo.com [dostęp: 2016.03.14], www.miejscapamiecinarodowej.pl [dostęp: 2014.08.14], www.katedrapolowa.pl [dostęp: 2014.01.16]

LIST do KUSTOSZA/ADMINISTRATORA

Jeśli na Pana/Pani urządzeniu działa klient programu pocztowego — taki jak Mozilla Thunderbird, Windows Mail czy Microsoft Outlook, opisanych m.in. Wikipedii — proszę spróbować wybierając link poniżej:

LIST do KUSTOSZA/ADMINISTRATORA

Jeśli natomiast Pan/Pani nie posiada takowego klienta na swoim urządzeniu lub powyższy link nie jest aktywny proszę wysłać Emajl do Kustosza/Administratora za pomocą używanego przez Pana/Panią konta — w stosowanym programie do wysyłania korespondencji — na poniższy adres:

ADRES EMAJL

jako temat podając:

MARTYROLOGIUM: MICHUŁKA Jan

Powrót do przeglądania życiorysu: