• MATKA BOŻA CZĘSTOCHOWSKA: kościół św. Zygmunta, Słomczyn; źródło: zbiory własneMATKA BOŻA CZĘSTOCHOWSKA
    kościół pw. św. Zygmunta, Słomczyn
    źródło: zbiory własne
link to OUR LADY of PERPETUAL HELP in SŁOMCZYN infoLOGO PORTALU

Rzymskokatolicka Parafia
pw. św. Zygmunta
05-507 Słomczyn
ul. Wiślana 85
dekanat konstanciński
archidiecezja warszawska

  • św. ZYGMUNT: kościół św. Zygmunta, Słomczyn; źródło: zbiory własneśw. ZYGMUNT
    kościół pw. św. Zygmunta, Słomczyn
    źródło: zbiory własne
  • św. ZYGMUNT: XIX w., feretron, kościół św. Zygmunta, Słomczyn; źródło: zbiory własneśw. ZYGMUNT
    XIX w., feretron
    kościół pw. św. Zygmunta, Słomczyn
    źródło: zbiory własne
  • św. ZYGMUNT: XIX w., feretron, kościół św. Zygmunta, Słomczyn; źródło: zbiory własneśw. ZYGMUNT
    XIX w., feretron
    kościół pw. św. Zygmunta, Słomczyn
    źródło: zbiory własne
  • św. ZYGMUNT: XIX w., feretron, kościół św. Zygmunta, Słomczyn; źródło: zbiory własneśw. ZYGMUNT
    XIX w., feretron
    kościół pw. św. Zygmunta, Słomczyn
    źródło: zbiory własne
  • św. ZYGMUNT: XIX w., feretron, kościół św. Zygmunta, Słomczyn; źródło: zbiory własneśw. ZYGMUNT
    XIX w., feretron
    kościół pw. św. Zygmunta, Słomczyn
    źródło: zbiory własne

LINK do Nu HTML Checker

BIAŁA KSIĘGA
Martyrologium duchowieństwa — Polska

XX w. (lata 1914 – 1989)

dane osobowe

wersja:

link to PERSONAL RECORD - ENGLISH VERSION
  • CZAJKOWSKI Teofil; źródło: Bogdan Prach, „Duchowieństwo Eparchii Przemyskiej i Apostolskiej Administracji Łemkowszczyzny”, Wydawnictwo Ukraińskiego Uniwersytetu Katolickiego, Lwów 2015, zasoby własne; KLIKNIJ by POWIĘKSZYĆ i WYŚWIETLIĆ INFOCZAJKOWSKI Teofil
    źródło: Bogdan Prach, „Duchowieństwo Eparchii Przemyskiej i Apostolskiej Administracji Łemkowszczyzny”, Wydawnictwo Ukraińskiego Uniwersytetu Katolickiego, Lwów 2015
    zasoby własne

nazwisko

CZAJKOWSKI

imiona

Teofil

funkcja

kapłan eparchialny

wyznanie

Ukraiński Kościół greckokatolicki
więcej na: pl.wikipedia.org [dostęp: 2013.05.19]

diecezja / prowincja

eparchia przemyska
więcej na: pl.wikipedia.org [dostęp: 2013.05.19]

narodowość

ukraińska

data i miejsce urodzenia

20.02.1883

Wołostków (obw. Lwów, Ukraina)

prezbiterat (święcenia)/
ordynacja

07.04.1907 (greckokatolicka katedra przemyska)

szczegóły posługi

dziekan (1944‑5) i dziekan miejski (1937‑44) dek. Mosty Wielkie, proboszcz parafii Sielec Bełski dek. Mosty Wielkie (1932‑45), b. duszpasterz parafii Jażów Nowy dek. Jaworów (1926‑32), Jaworów dek. Jaworów (1924‑5), Gałówka dek. Żukotyn, Tatarynów dek. Gródek Jagielloński, Gaje Niżne dek. Drohobycz, b. kapelan ukraińskiej Armii Halickiej AH (1918‑20), armii austriacko–węgierskiej (1916‑8), b. wikariusz parafii Sambor dek. Sambor (1909‑16), Hordynia dek. Sambor (1907‑9), b. student teologii i filozofii Greckokatolickich Seminariów Duchownych w Przemyślu (ok. 1905), Wiedniu, Lwowie, żonaty, jedno dziecko

data i miejsce śmierci

1947

Workuta (łagier WorkutŁag, rep. Komi, Rosja)

przyczyna śmierci

eksterminacja

szczegóły śmierci

W czasie I wojny światowej kapelan armii austro–węgierskiej (lata 1916‑8). Następnie, w latach 1919‑20, po klęsce Austro–Węgier i zakończeniu wojny, kapelan 2. Brygady Piechoty „kołomyjskiej” II Korpusu Halickiego ukraińskiej Armii Halickiej — m.in. podczas wojny polsko–ukraińskiej 1918‑9. Po rozbrojeniu przez wojska polskie pod Proskurowem internowany w obozie w Tucholi. Po 8 miesiącach zwolniony. 24.10.1922 aresztowany przez polskie władze — prawd. w związku z terrorystyczną działalnością nielegalnej tzw. Ukraińskej Organizacji Wojskowej UOW. Przetrzymywany w więzieniu w Samborze. Zwolniony po miesiącu. Po zakończeniu działań zbrojnych II wojny światowej, rozpoczętej niemieckim i rosyjskim atakiem na Polskę w 09.1939, po rozpoczęciu w 1944 kolejnej okupacji rosyjskiej, odmówił w 1945 podpisania listy tzw. „grupy inicjatywnej”, mającej doprowadzić do rozwiązania Kościoła Greckokatolickiego do rosyjskiej Cerkwii Prawosławnej (stało się to na tzw. pseudo–soborze lwowskim 08—10.03.1946, gdy Rosjanie formalnie „zlikwidowali” Kościół Greckokatolicki, rabując jego majątek i przekazując go Cerkwi Prawosławnej). 20.09.1945 aresztowany przez agentów ludobójczej rosyjskiej organizacji NKWD obw. Lwów. Oskarżony m.in. o to, że „w czasie tymczasowej niemieckiej okupacji szerzył i prowadził anty–rosyjską agitację. W 1941, [po niemieckim ataku 22.06.1941, na uprzedniego sojusznika Rosjan] wystąpił na wiejskim zebraniu z manifestem ukraińskich nacjonalistów, nakłaniając […] do pracy nad utworzeniem 'niezależnej Ukrainy'. W 1943 wystąpił […] na zebraniach parafian wychwalając stosunki w Niemczech i namawiając do wyjazdu na roboty do Niemiec, […] a potem odczytując manifest niemieckiego komendanta o tworzonej jednostce ukraińskiej 14 Dywizji Grenadierów Waffen SS–Galizien, po czym namawiał młodzież do wstępowania do tejże dywizji”. 06.03.1946, dwa dni przed rozpoczęciem wspomnianego pseud–soboru lwowskiej skazany przez kapturowy sąd wojskowy NKWD okr. Lwów na 8 lat niewolniczej pracy przymusowej w rosyjskich obozach koncentracyjnych Gułag. Wysłany prawd. do jednego z obozów sieci obozów koncentracyjnych WorkutŁag, gdzie w nieznanych okolicznościach zginął.

sprawstwo

Rosjanie

inni związani szczegółami śmierci

HAWRYSZKIEWICZ Eliasz, ŁOPACZAK Eliasz, MICHALICHA Andrzej, CZUBATY Włodzimierz, WÓJTOWICZ Jakub

miejsca zagłady
obozy (+ nr więźnia)

WorkutŁag: Kompleks rosyjskich obozów koncentracyjnych i pracy przymusowej (w ramach Gułagu), w okolicach Workuty w republice Komi, powołany 10.05.1938 — w wyniku podziału większego kompleksu UchtpeczŁag — w którym Rosjanie przetrzymywali wielu Polaków. Ok. 75 tys. więźniów (w szczycie — w 1950‑1 — ok. 100,000) niewolniczo pracowało, zwłaszcza w kopalniach węgla kamiennego. W najtragiczniejszym 1943 w obozie zginęło 15.5% przetrzymywanych więźniów. Całkowita liczba ofiar obozów Workuty nie jest ustalona. (więcej na: pl.wikipedia.org [dostęp: 2014.05.09])

Gułag: Sieć rosyjskich obozów koncentracyjnych niewolniczej pracy przymusowej. Jednorazowo przetrzymywano w nich do 12 mln więźniów, z których miliony zginęły. (więcej na: pl.wikipedia.org [dostęp: 2014.05.09])

Lwów (Łąckiego): Więzienie przy ul. Łąckiego we Lwowie. Założone w latach 1918‑20 przez władze polskie, głównie dla więźniów politycznych. Od 1935 wykorzystywane jako areszt śledczy. Po niemieckim i rosyjskim ataku na Polskę w 09.1939 i rozpoczęciu II wojny światowej, po rozpoczęciu okupacji rosyjskiej Rosjanie — miejscowy oddział ludobójczej organizacji NKWD — przetrzymywali w więzieniu (więzienie nr 1) tysiące więźniów, w większości Polaków i Ukraińców. Było to także miejsce wykonywania wyroków śmierci, wydawanych przez rosyjskie sądy na Polakach podejrzanych o prowadzenie działalności konspiracyjnej. W 06.1941, wobec niemieckiego ataku 22.06.1941 na uprzedniego sojusznika, Rosjan, funkcjonariusze NKWD zamordowali podczas ludobójczych masakr ok. 924 więźniów. Podczas niemieckiej okupacji w latach 1941–1944 w budynku mieściło się więzienie śledcze Gestapo. Niemcy dokonywali w nim m.in. egzekucji. W latach 1944‑91, po klęsce Niemiec i rozpoczęciu kolejnej okupacji rosyjskiej, w budynku znajdował się wydział śledczy i areszt najpierw NKWD, a później jego następcy MWD. (więcej na: pl.wikipedia.org [dostęp: 2014.10.31])

Ribbentrop-Mołotow: Ludobójczy rosyjsko–niemiecki pakt przyjaźni między przywódcą rosyjskim Józefem Stalinem i niemieckim Adolfem Hitlerem, podpisany 23.08.1939 w Moskwie przez ministrów spraw zagranicznych Rosji — Wiaczesława Mołotowa — i Niemiec — Joachima von Ribbentropa — który sankcjonował i był bezpośrednią przyczyną niemieckiego i rosyjskiego najazdu na Polskę i rozpoczęcia II wojny światowej w 09.1939. „Wojna była jedną z największych w historii klęsk i dramatów ludzkości, bo dwie ateistyczne i antychrześcijańskie ideologie: narodowego i międzynarodowego socjalizmu, odrzuciły Boga i Jego piąte przykazanie Dekalogu: Nie zabijaj!” (abp Stanisław Gądecki, 01.09.2019). Ustalenia paktu zostały sprecyzowane 28.09.1939 w traktacie „o granicach i przyjaźni Niemcy–Rosja”, podpisanym przez tych samych zbrodniarzy. Jednym z jego ustaleń było podzielenie się strefami wpływów w środkowej i wschodniej Europie oraz IV rozbiór Polski. W jednym z tajnych aneksów zapisano: „Obie strony nie będą tolerować na swych terytoriach jakiejkolwiek polskiej propagandy, która dotyczy terytoriów drugiej strony. Będą one tłumić na swych terytoriach wszelkie zaczątki takiej propagandy i informować się wzajemnie w odniesieniu do odpowiednich środków w tym celu”. Skutkiem porozumień była seria spotkań między ludobójczymi organizacjami — niemieckim Gestapo i rosyjskim NKWD, na których dyskutowano koordynację wysiłków w celu eksterminacji polskiej inteligencji i warstw przywódczych (w Niemczech zwane Intelligenzaktion, w Rosji przyjęła formę zbrodni katyńskiej). Skutkiem porozumień była śmierć setek tysięcy polskiej inteligencji, w tym tysięcy przedstawianych kapłanów, i dziesiątków milionów zwykłych ludzi. Skutki tej rosyjsko–niemieckiej umowy trwały do 1989, a i dziś są odczuwalne. (więcej na: pl.wikipedia.org [dostęp: 2015.09.30])

Wojna polsko-rosyjska 1919—20: Wojna o niepodległość i granice Rzeczpospolitej. Polska odzyskała niepodległość w 1918, ale o granice musiała walczyć z dawnymi potęgami imperialnymi, w szczególności z Rosją. Rosja planowała wzniecenie rewolucji bolszewickiej w krajach zachodu Europy, co stało się przyczyną rozpętania przez nią w 1920 wojny przeciw Polsce. Pokonana został w bitwie warszawskiej, zwanej „cudem nad Wisłą” (jednej z 10 najważniejszych bitew w historii świata, według niektórych historyków), w 08.1920, dzięki której Polska odzyskała część ziem utraconych w ramach rozbiorów Polski w XVIII w., a Europa ocalona została przed ludobójczym komunizmem. (więcej na: pl.wikipedia.org [dostęp: 2014.12.20])

Wojna polsko-ukraińska 1918—9: Jedna z wojen toczonych przez nowopowstałą Rzeczpospolitą w obronie swoich granic. Pod koniec 1918 na obszarach byłego zaboru austriackiego, w oparciu o ukraińskie oddziały byłej armii austro–węgierskiej, Ukraińcy zaatakowali powstającą Rzeczpospolitą. W szczególności utworzyli zalążki państwowości i zaatakowali Lwów. Dzięki bohaterskiej postawie mieszkańców miasta, w szczególności młodych ludzi — zwanych odtąd orlętami lwowskimi — miasto zostało odbite przez Polaków i przez kilka miesięcy w niezwykły sposób bronione przed atakami ukraińskimi. W 1919 Polska — jej nowo utworzona armia — odepchnęła ukraińskie oddziały na wschód i południe, przejmując kontrolę nad swoimi ziemiami. (więcej na: pl.wikipedia.org [dostęp: 2017.05.20])

źródła

osobowe:
dlibra.kul.pl [dostęp: 2019.12.26]
bibliograficzne:
„Duchowieństwo Eparchii Przemyskiej i Apostolskiej Administracji Łemkowszczyzny”, Bogdan Prach, Wydawnictwo Ukraińskiego Uniwersytetu Katolickiego, Lwów 2015

LIST do KUSTOSZA/ADMINISTRATORA

Jeśli na Pana/Pani urządzeniu działa klient programu pocztowego — taki jak Mozilla Thunderbird, Windows Mail czy Microsoft Outlook, opisanych m.in. Wikipedii — proszę spróbować wybierając link poniżej:

LIST do KUSTOSZA/ADMINISTRATORA

Jeśli natomiast Pan/Pani nie posiada takowego klienta na swoim urządzeniu lub powyższy link nie jest aktywny proszę wysłać Emajl do Kustosza/Administratora za pomocą używanego przez Pana/Panią konta — w stosowanym programie do wysyłania korespondencji — na poniższy adres:

ADRES EMAJL

jako temat podając:

MARTYROLOGIUM: CZAJKOWSKI Teofil

Powrót do przeglądania życiorysu: