• MATKA BOŻA CZĘSTOCHOWSKA: kościół św. Zygmunta, Słomczyn; źródło: zbiory własneMATKA BOŻA CZĘSTOCHOWSKA
    kościół pw. św. Zygmunta, Słomczyn
    źródło: zbiory własne
link to OUR LADY of PERPETUAL HELP in SŁOMCZYN infoLOGO PORTALU

Rzymskokatolicka Parafia
pw. św. Zygmunta
05-507 Słomczyn
ul. Wiślana 85
dekanat konstanciński
archidiecezja warszawska

  • św. ZYGMUNT: kościół św. Zygmunta, Słomczyn; źródło: zbiory własneśw. ZYGMUNT
    kościół pw. św. Zygmunta, Słomczyn
    źródło: zbiory własne
  • św. ZYGMUNT: XIX w., feretron, kościół św. Zygmunta, Słomczyn; źródło: zbiory własneśw. ZYGMUNT
    XIX w., feretron
    kościół pw. św. Zygmunta, Słomczyn
    źródło: zbiory własne
  • św. ZYGMUNT: XIX w., feretron, kościół św. Zygmunta, Słomczyn; źródło: zbiory własneśw. ZYGMUNT
    XIX w., feretron
    kościół pw. św. Zygmunta, Słomczyn
    źródło: zbiory własne
  • św. ZYGMUNT: XIX w., feretron, kościół św. Zygmunta, Słomczyn; źródło: zbiory własneśw. ZYGMUNT
    XIX w., feretron
    kościół pw. św. Zygmunta, Słomczyn
    źródło: zbiory własne
  • św. ZYGMUNT: XIX w., feretron, kościół św. Zygmunta, Słomczyn; źródło: zbiory własneśw. ZYGMUNT
    XIX w., feretron
    kościół pw. św. Zygmunta, Słomczyn
    źródło: zbiory własne

LINK do Nu HTML Checker

BIAŁA KSIĘGA
Martyrologium duchowieństwa — Polska

XX w. (lata 1914 – 1989)

dane osobowe

wersja:

link to PERSONAL RECORD - ENGLISH VERSION
  • HRUSZKIEWICZ Teodor; źródło: Bogdan Prach, „Duchowieństwo Eparchii Przemyskiej i Apostolskiej Administracji Łemkowszczyzny”, Wydawnictwo Ukraińskiego Uniwersytetu Katolickiego, Lwów 2015, zasoby własne; KLIKNIJ by POWIĘKSZYĆ i WYŚWIETLIĆ INFOHRUSZKIEWICZ Teodor
    źródło: Bogdan Prach, „Duchowieństwo Eparchii Przemyskiej i Apostolskiej Administracji Łemkowszczyzny”, Wydawnictwo Ukraińskiego Uniwersytetu Katolickiego, Lwów 2015
    zasoby własne

nazwisko

HRUSZKIEWICZ

imiona

Teodor

funkcja

kapłan eparchialny

wyznanie

Ukraiński Kościół greckokatolicki
więcej na: pl.wikipedia.org [dostęp: 2013.05.19]

diecezja / prowincja

eparchia przemyska
więcej na: pl.wikipedia.org [dostęp: 2013.05.19]

narodowość

ukraińska

data i miejsce urodzenia

05.12.1885

Drohobycz (obw. Lwów, Ukraina)

prezbiterat (święcenia)/
ordynacja

30.08.1908 (greckokatolicka katedra przemyska)

szczegóły posługi

proboszcz (1918‑46) i administrator (1917‑8) parafii Smolna dek. Stary Sambor, b. kapłan parafii Nahujowice dek. Mokrzany (1915‑7), b. proboszcz (1913‑5) i administrator (1913) parafii Porzecze Gruntowe dek. Gródek Jagielloński, b. wikariusz parafii Podemszczyzna dek. Lubaczów (1912‑3), b. administrator parafii Krupiec dek. Potylicz (1911‑2), b. wikariusz parafii Gałówka dek. Żukotyn (1909‑11), Uliczno dek. Drohobycz (1909), Michałowice dek. Drohobycz (1908‑9), b. student teologii i filozofii Greckokatolickich Seminariów Duchownych w Przemyślu (1907‑8), Lwowie (1904‑7), żonaty, jeden syn

data i miejsce śmierci

20.05.1950

Abieź (łagier MinŁag, rep. Komi, Rosja)

przyczyna śmierci

eksterminacja

szczegóły śmierci

W 1919, w czasie wojny polsko–ukraińskiej 1918‑9, internowany przez władze polskie w obozie internowania Dąbie k. Krakowa. Przez polskie władze uważany za „szowinistę ukraińskiego, opieszałego i skrytego, szkodliwego”. Po zakończeniu działań militarnych II wojny światowej, rozpoczętej niemieckim i rosyjskim atakiem na Polskę w 09.1939, po klęsce Niemiec i rozpoczęciu w 1944 kolejnej okupacji rosyjskiej, złożył 20.10.1945 podpis pod deklaracją przejścia na prawosławie, jako członek „grupy inicjatywnej”. Następnie jednakże odmówił uczestnictwa w na tzw. pseudo–soborze lwowskim (08—10.03.1946), który doprowadził do formalnej likwidacji przez Rosjan Kościoła Greckokatolickiego i wcielenia go do Cerkwi Prawosławnej. I 14.02.1946 został aresztowany przez agentów morderczej rosyjskiej organizacji MWD (następcę ludobójczego NKWD) z Drohobycza. Przetrzymywany w Podbużu, a następnie od 15.02.1946 w więzieniu w Drohobyczu. Oskarżony o „wrogi stosunek do władzy rosyjskiej”, o „niejednokrotne głoszenie [w latach niemieckiej okupacji 1941‑4] z ambony kazań z antyrosyjskim przekazem”, o „namawianie parafian do składania kontyngentów na rzecz niemieckiej armii”, o „ustanowienie od 08.1944 ścisłych związków z [ukraińską ludobójczą organizacją” OUN/UPA”, o „przechowywanie antyrosyjskiej, nacjonalistycznej literatury i znaku Tryzuba”. 05.06.1946 skazany przez wojskowy sąd kapturowy na 10 lat niewolniczej pracy przymusowej w rosyjskich obozach koncentracyjnych Gułag. Do 22.06.1946 przetrzymywany w obozie przejściowym nr 25 we Lwowie. Następnie przewiezony do miejscowośći Podkamień. 15.04.1947 przetransportowany do obozu koncentracyjnego ITL–32. Od 10.1948 prawd. przetrzymywany w obozie koncentracyjnym Stalino, w kilku miejscowościach k. Doniecka: w Jasynuwata (do 11.1948), obóz TW–87 w Mykitiwce (do 01.1959), Jenakiewe (do 05.1949), Oleniwski Karjery (do 11.1949). Potem, do 01.1950, przebywał w Moskwie. W końcu przewieziony do obozu koncentracyjnego w miejscowości Abieź w rep. Komi (prawd. należącego do grupy obozów koncentracyjnych MinŁag), gdzie zginął (prawd. na zapalenia płuc).

sprawstwo

Rosjanie

inni związani szczegółami śmierci

ŁAKOTA Grzegorz, OLEŃSKI Piotr (p. Paweł), OSADCA Michał

miejsca zagłady
obozy (+ nr więźnia)

Abieź: Obóz karny GUŁAG 274/17 „B” w posiołku Abieź nad rzeką Usa, przy Peczorskiej magistrali kolejowej na trasie Kotłas–Workuta w rosyjskiej republice Komi (poza kołem podbiegunowym), należący do zespołu obozów koncentracyjnym niewolniczej pracy przymusowej SiewPeczŁag (1940‑50), MinŁag (1948‑57) oraz PeczorŁag (1950‑9). Więźniowie niewolniczo pracowali przy transporcie węgla z kopalni WorkutŁagu, przeładunku towarów, konstrukcji wspomnianej magistrali kolejowej, w tym budowie mostu nad Usą. Znajdował się tam m.in. „centralny szpital” dla tych obozów, obsługujący także skrajnie wycieńczonych więźniów obozu koncentracyjnego WorkutŁag. (więcej na: zeslaniec.pl [dostęp: 2013.08.10], gulagmuseum.org [dostęp: 2014.11.14])

MinŁag: Obóz specjalny GUŁAG nr 1 — Mineralny (Minieralnyj–MinŁag) — w rosyjskiej republice Komi, z centrum miejscowości Inta (poza kołem podbiegunowym). Powstał 28.02.1948 na terenach zlikwidowanego obozu koncentracyjnego IntaŁag. Zlikwidowany 06.03.1957 (włączony wówczas do PeczorŁag). Więźniowie niewolniczo pracowali w kopalniach węgla, przy wydobyciu złota i kwarcu, przy budowie dróg, w wypalarni cegieł, etc. (więcej na: ipn.gov.pl [dostęp: 2013.08.10], www.sciesielski.republika.pl [dostęp: 2013.08.10])

łagry Stalino: Centrum szeregu rosyjskich obozów niewolniczej pracy przymusowej oraz obozów jenieckich, organizowanych od 1942‑3, w Stalinie (dziś Donieck), stolicy zagłębia węglowego i hutniczego Donbas, w południowej Ukrainie. W latach 1944‑6 funkcjonował tam tzw. kontrolno–filtracyjny obóz nr 240, który na początku 1945 posiadał ok. 10 podobozów, m.in. w Jenakijewe. Dłużej działał obóz jeniecki nr 280. Rosjanie zwozili doń internowanych ze zdobywanych terenów niemieckich, którzy nie uciekli wraz z wycofującą się armią niemiecką, m.in. z Warmii. Większość niewolniczo pracował w kopalniach węgla kamiennego. Wśród przetrzymywanych było m.in. ok. 4,782 Polaków, żołnierzy Armii Krajowej i innych polskich organizacji niepodległościowych (część Polskiego Państwa Podziemnego). W 04‑05.1945 Rosjanie wysłali kilkadziesiąt tysięcy górników ze Śląska do pracy przymusowej w kopalniach Donbasu — do Polski wrócili nieliczni, po 10 latach. (więcej na: pl.wikipedia.org [dostęp: 2018.09.02])

Gułag: Sieć rosyjskich obozów koncentracyjnych niewolniczej pracy przymusowej. Jednorazowo przetrzymywano w nich do 12 mln więźniów, z których miliony zginęły. (więcej na: pl.wikipedia.org [dostęp: 2014.05.09])

Lwów (więzienie przejściowe nr 25): Założone jesienią 1945 przez mordercze rosyjskie MWD (następca ludobójczego NKWD), na terenie byłego getta żydowskiego. Jedne z największych tego typu w Rosji. W obozie znajdowało sie 21 baraków, szpital i zaplecze administracyjne. Więźniowie oczekiwali na transport do obozów koncentracyjnych Gułag od tygodnia do roku. Zamknięte w 1955. (więcej na: www.territoryterror.org.ua [dostęp: 2020.04.04])

Drohobycz (więzienia): Przed wybuchem II wojny światowej w 09.1939 w Drohobyczu przy ul. Truskawieckiej funkcjonowało nowoczesne więzienie karne, w którym przetrzymywano ok. 1,200‑1,500 osób. Po rozpoczęciu w 09.1939 pierwszej okupacji rosyjskiej przy ul. Stryjskiej powstał areszt rosyjskiej ludobójczej organizacji NKWD (przy regionalnej dyrekcji NKWD). Tam w 06.1941, po niemiecki ataku na uprzedniego sojusznika, Rosjan, NKWD dokonało ludobójczej masakry więźniów. Po klęsce Niemiec i rozpoczęciu w 1944 kolejnej okupacji rosyjskiej NKWD powróciło do tych samych budynków i ponownie zorganizowano tam areszt, w którym przetrzymywano i przesłuchiwano setki i tysiące osób podejrzanych o wrogość do Rosji. Areszt zamknięto w 1959. Więzienie przy ul. Truskawickiej funkcjonowało przez cały okres II wojny światowej, zarówno podczas okupacji rosyjskiej jak i niemieckiej, funkcjonowało i później i funkcjonuje do dnia dzisiejszego. (więcej na: btx.home.pl [dostęp: 2020.04.04])

Ludobójstwo wołyńskie: W latach 1939‑47, szczególnie w latach 1943‑44, niezależne jednostki ukraińskie, głównie przynależące do ludobójczych organizacji OUN (ramię polityczne) i UPA (ramię zbrojne), wspomagane przez ludność ukraińską, wymordowały — zazwyczaj w niezwykle brutalny sposób — na terenach Wołynia oraz sąsiadujących regionów Rzeczypospolitej, od 70,000 do 130,000 Polaków, ludności cywilnej, kobiet, dzieci, starszych, młodszych, mężczyzn. Konflikt polsko–ukraiński, który otwarcie objawił się podczas i po zakończeniu I wojny światowej (w szczególności skutkując wojną polsko–ukraińską lat 1918‑9), który przetrwał, a nawet wzmocnił się podczas czasów II Rzeczpospolity, gdy zachodnia część Ukrainy wchodziła w skład państwa polskiego, wybuchł ponownie z momentem wybuchu II wojny światowej w 09.1939. Za czasów rosyjskiej okupacji 1939‑41, gdy setki tysięcy Polaków zostało deportowanych w głąb Rosji, gdy dziesiątki tysięcy zostało zamordowanych (m.in. podczas tzw. zbrodni katyńskiej), miał jeszcze ograniczony zasięg, tym bardziej, że Ukraińcy, w szczególności nacjonaliści ukraińscy, również stali się obiektem prześladowań rosyjskich. Dopiero wybuch wojny niemiecko–rosyjskiej 22.06.1941 i początek niemieckiej okupacji doprowadził do niezwykle krwawego konfliktu. Ukraińcy początkowo otwarcie wspierali Niemców (zakładając policję ukraińską,współuczestnicząc w zagładzie Żydów, wstępując do jednostek wojskowych walczących u boku Niemców). Później, wobec ambiwalentnej postawy Niemców, zaczęli się uniezależniać. I w 1943 jedna z jednostek ukraińskiej organizacji nacjonalistycznej OUN/UPA na Wołyniu doprowadziła do ludobójstwa miejscowej ludności polskiej. W ciągu paru tygodni zamordowano, przy biernej postawie Niemców, ponad 40 tys. Polaków. Strategię wołyńskiego OUN/UPA zaakceptowała i przyjęła cała organizacja i podobne akty ludobójstwa przeniosły się na tereny Małopolski Wschodniej, gdzie zamordowano ponad 20 tys. Polaków, napotykając jednakże na zbrojny opór ludności polskiej. Dalej na zachód, na terenie Chełmszczyzny, Rzeszowszczyzny, etc. ludobójstwo przekształciło się otwarty wręcz konflikt. Generalnie ludobójstwo dokonane przez ukraińskich nacjonalistów, współpracujących z niemieckimi siłami okupacyjnymi, na bezbronnych Polakach miało miejsce na całym terenie obecności ukraińskiej, zniszczono setki wiosek, mordując w wyrafinowany sposób wszystkich ich mieszkańców. W czasie tego holokaustu zginęło ponad 200 kapłanów i sióstr zakonnych. Ludobójstwo i konflikt, które doprowadziły do całkowitej eliminacji polskiej społeczności i polskiej kultury z Ukrainy, zakończyły się przymusowymi deportacji lat 1944‑5 Polaków z terenów Ukrainy oraz części Ukraińców na Ukrainę, oraz „Akcją Wisła”, w trakcie której komunazistowskie siły kontrolowanych przez Rosjan polskich jednostek wysiedliły Ukraińców z terenów południowo–wschodnich na zachód polskiej republiki prl. (więcej na: wolyn1943.eu.interiowo.pl [dostęp: 2013.12.04], pl.wikipedia.org [dostęp: 2013.12.04])

Ribbentrop-Mołotow: Ludobójczy rosyjsko–niemiecki pakt przyjaźni między przywódcą rosyjskim Józefem Stalinem i niemieckim Adolfem Hitlerem, podpisany 23.08.1939 w Moskwie przez ministrów spraw zagranicznych Rosji — Wiaczesława Mołotowa — i Niemiec — Joachima von Ribbentropa — który sankcjonował i był bezpośrednią przyczyną niemieckiego i rosyjskiego najazdu na Polskę i rozpoczęcia II wojny światowej w 09.1939. „Wojna była jedną z największych w historii klęsk i dramatów ludzkości, bo dwie ateistyczne i antychrześcijańskie ideologie: narodowego i międzynarodowego socjalizmu, odrzuciły Boga i Jego piąte przykazanie Dekalogu: Nie zabijaj!” (abp Stanisław Gądecki, 01.09.2019). Ustalenia paktu zostały sprecyzowane 28.09.1939 w traktacie „o granicach i przyjaźni Niemcy–Rosja”, podpisanym przez tych samych zbrodniarzy. Jednym z jego ustaleń było podzielenie się strefami wpływów w środkowej i wschodniej Europie oraz IV rozbiór Polski. W jednym z tajnych aneksów zapisano: „Obie strony nie będą tolerować na swych terytoriach jakiejkolwiek polskiej propagandy, która dotyczy terytoriów drugiej strony. Będą one tłumić na swych terytoriach wszelkie zaczątki takiej propagandy i informować się wzajemnie w odniesieniu do odpowiednich środków w tym celu”. Skutkiem porozumień była seria spotkań między ludobójczymi organizacjami — niemieckim Gestapo i rosyjskim NKWD, na których dyskutowano koordynację wysiłków w celu eksterminacji polskiej inteligencji i warstw przywódczych (w Niemczech zwane Intelligenzaktion, w Rosji przyjęła formę zbrodni katyńskiej). Skutkiem porozumień była śmierć setek tysięcy polskiej inteligencji, w tym tysięcy przedstawianych kapłanów, i dziesiątków milionów zwykłych ludzi. Skutki tej rosyjsko–niemieckiej umowy trwały do 1989, a i dziś są odczuwalne. (więcej na: pl.wikipedia.org [dostęp: 2015.09.30])

Wojna polsko-ukraińska 1918—9: Jedna z wojen toczonych przez nowopowstałą Rzeczpospolitą w obronie swoich granic. Pod koniec 1918 na obszarach byłego zaboru austriackiego, w oparciu o ukraińskie oddziały byłej armii austro–węgierskiej, Ukraińcy zaatakowali powstającą Rzeczpospolitą. W szczególności utworzyli zalążki państwowości i zaatakowali Lwów. Dzięki bohaterskiej postawie mieszkańców miasta, w szczególności młodych ludzi — zwanych odtąd orlętami lwowskimi — miasto zostało odbite przez Polaków i przez kilka miesięcy w niezwykły sposób bronione przed atakami ukraińskimi. W 1919 Polska — jej nowo utworzona armia — odepchnęła ukraińskie oddziały na wschód i południe, przejmując kontrolę nad swoimi ziemiami. (więcej na: pl.wikipedia.org [dostęp: 2017.05.20])

źródła

osobowe:
eehb.dspu.edu.ua [dostęp: 2020.04.04], dlibra.kul.pl [dostęp: 2019.12.26]
bibliograficzne:
„Duchowieństwo Eparchii Przemyskiej i Apostolskiej Administracji Łemkowszczyzny”, Bogdan Prach, Wydawnictwo Ukraińskiego Uniwersytetu Katolickiego, Lwów 2015

LIST do KUSTOSZA/ADMINISTRATORA

Jeśli na Pana/Pani urządzeniu działa klient programu pocztowego — taki jak Mozilla Thunderbird, Windows Mail czy Microsoft Outlook, opisanych m.in. Wikipedii — proszę spróbować wybierając link poniżej:

LIST do KUSTOSZA/ADMINISTRATORA

Jeśli natomiast Pan/Pani nie posiada takowego klienta na swoim urządzeniu lub powyższy link nie jest aktywny proszę wysłać Emajl do Kustosza/Administratora za pomocą używanego przez Pana/Panią konta — w stosowanym programie do wysyłania korespondencji — na poniższy adres:

ADRES EMAJL

jako temat podając:

MARTYROLOGIUM: HRUSZKIEWICZ Teodor

Powrót do przeglądania życiorysu: