• MATKA BOŻA CZĘSTOCHOWSKA: kościół św. Zygmunta, Słomczyn; źródło: zbiory własneMATKA BOŻA CZĘSTOCHOWSKA
    kościół pw. św. Zygmunta, Słomczyn
    źródło: zbiory własne
link to OUR LADY of PERPETUAL HELP in SŁOMCZYN infoLOGO PORTALU

Rzymskokatolicka Parafia
pw. św. Zygmunta
05-507 Słomczyn
ul. Wiślana 85
dekanat konstanciński
archidiecezja warszawska

  • św. ZYGMUNT: kościół św. Zygmunta, Słomczyn; źródło: zbiory własneśw. ZYGMUNT
    kościół pw. św. Zygmunta, Słomczyn
    źródło: zbiory własne
  • św. ZYGMUNT: XIX w., feretron, kościół św. Zygmunta, Słomczyn; źródło: zbiory własneśw. ZYGMUNT
    XIX w., feretron
    kościół pw. św. Zygmunta, Słomczyn
    źródło: zbiory własne
  • św. ZYGMUNT: XIX w., feretron, kościół św. Zygmunta, Słomczyn; źródło: zbiory własneśw. ZYGMUNT
    XIX w., feretron
    kościół pw. św. Zygmunta, Słomczyn
    źródło: zbiory własne
  • św. ZYGMUNT: XIX w., feretron, kościół św. Zygmunta, Słomczyn; źródło: zbiory własneśw. ZYGMUNT
    XIX w., feretron
    kościół pw. św. Zygmunta, Słomczyn
    źródło: zbiory własne
  • św. ZYGMUNT: XIX w., feretron, kościół św. Zygmunta, Słomczyn; źródło: zbiory własneśw. ZYGMUNT
    XIX w., feretron
    kościół pw. św. Zygmunta, Słomczyn
    źródło: zbiory własne

LINK do Nu HTML Checker

BIAŁA KSIĘGA
Martyrologium duchowieństwa — Polska

XX w. (lata 1914 – 1989)

dane osobowe

wersja:

link to PERSONAL RECORD - ENGLISH VERSION

nazwisko

BAJKO

inne wersje nazwiska

BOJKO

imiona

Antoni

  • BAJKO Antoni - Tablica pamiątkowa, archikatedra pw. św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty, Lublin, źródło: www.miejscapamiecinarodowej.pl, zasoby własne; KLIKNIJ by POWIĘKSZYĆ i WYŚWIETLIĆ INFOBAJKO Antoni
    Tablica pamiątkowa, archikatedra pw. św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty, Lublin
    źródło: www.miejscapamiecinarodowej.pl
    zasoby własne

funkcja

kapłan diecezjalny

wyznanie

Kościół łaciński (rzymsko-katolicki)
więcej na: pl.wikipedia.org [dostęp: 2014.09.21]

diecezja / prowincja

diecezja lubelska
więcej na: diecezja.lublin.pl [dostęp: 2013.05.19]
archidiecezja wileńska
więcej na: pl.wikipedia.org [dostęp: 2013.05.19]
archidiecezja mohylewska
więcej na: pl.wikipedia.org [dostęp: 2013.06.23]
ordynariat polowy Wojska Polskiego
więcej na: pl.wikipedia.org [dostęp: 2014.12.20]

akademickie wyróżnienia

licencjat teologii

data i miejsce urodzenia

01.06.1896

alt. daty i miejsca urodzenia

19.05.1896, 31.05.1896

Rozedranka Stara
pow. Sokółka, woj. podlaskie, Polska

prezbiterat (święcenia)/
ordynacja

1924

szczegóły posługi

proboszcz parafii pw. Przemienienia Pańskiego w Borowicy k. Krasnegostawu (ok. 1944), b. proboszcz parafii pw. św. Michała Archanioła w Perespie (ok. 1938), b. wikariusz parafii pw. św. Wojciecha w Wąwolnicy (ok. 1938), b. kapelan garnizonu Wojska Polskiego w Nowej Wilejce (1935‑7), b. proboszcz parafii pw. św. StanisławaKostki w Nowej Wilejce (1935‑7), pw. Matki Bożej Różańcowej w Zawalowie (1932‑4), b. wikariusz parafii pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Józefowie Ordynackim (ok. 1930), pw. Zmartwychwstania Pańskiego i św. Tomasza Apostoła w Zamościu (1929‑30), pw. św. Franciszka Ksawerego w Krasnymstawie (ok. 1928), b. student Wydziału Teologicznego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiegow Lublinie (1925‑8), b. student Instytutu Misyjnego pw. św. Jozafata w Lublinie (ok. 1925), b. student teologii i filozofii Seminarium Duchownego w Wilnie (1919‑20)

data i miejsce śmierci

07.06.1944

Chełm
pow. Chełm miasto, woj. lubelskie, Polska

przyczyna śmierci

mord

szczegóły śmierci

Od 01.08.1931 kapelan rezerwy Wojska Polskiego. W 1934 powołany do służby czynnej. Prawd ok. 23.08.1939 ochotniczo wstąpił — jako kapelan — do zmobilizowanego 82. Pułku Strzelców Grodzieńskich im. Króla Stefana Batorego, w składzie 39. Dywizji Piechoty. Po niemieckim najeździe na Rzeczpospolitą 01.09.1939 (Rosjanie zaatakowali Polskę 17 dni później) i rozpoczęciu II wojny światowej, w ramach odwodowej Armii „Prusy” brał udział w walkach z Niemcami. Pułk uległ rozbiciu 12.09.1939 w lasach Przysuchy. Po rozpoczęciu okupacji niemieckiej, w latach 1943‑4, kapelan Rejonu V Obwodu Chełm Armii Krajowej AK (część Polskiego Państwa Podziemnego). Aresztowany 06.06.1944 na plebanii. Przez noc przetrzymywany w Woli Żulińskiej, w domu Ukraińca. Następnie wywieziony do Chełma Lubelskiego i zamordowany, prawd. na terenie obozu Waldlager Borek, w pobliskim lesie Borek, gdzie Niemcy zamordowali ok. 30,000 ludzi, głównie z obozu jenieckiego Stalag 319.

sprawstwo

Niemcy / Ukraińcy

miejsca zagłady
obozy (+ nr więźnia)

Chełm Lubelski (Waldlager Borek): Od 07.1941 (po niemieckim ataku 22.06.1941 na uprzedniego sojusznika, Rosjan) do 04.1944 w Chełmie Lubelskim funkcjonował obóz jeniecki Stalag 319, jeden z największych na okupowanych przez Niemców ziemiach polskich. Przetrzymywano w nim głównie jeńców rosyjskich, a także polskich (z terenów zajętych przez Niemców w czasie ataku na Rosjan oraz żołnierzy 27 Wołyńskiej Dywizji Piechoty niepodległościowej Armii Krajowej, części Polskiego Państwa Podziemnego), włoskich (dezerterów), belgijskich i brytyjskich. Z ok. 200,000 więźniów śmierć poniosło ok. 90,000. Ponad 30,000 osób — w większości więźniów Stalagu 319 — Niemcy zamordowali w lasku Borek, w tzw. Waldlager Borek (pl. obóz leśny Borek), zwanym też jako „Patelnia” — dziś w obrębie Chełma Lubelskiego. Tam Niemcy mordowali także miejscowych Polaków i Żydów. Prawd. część więźniów zamordowano w samochodach zmienionych w komory gazowe. Większość śladów została przez Niemców zniszczona podczas tzw. Aktion 1005, zwanej też Sonderkommando 1005, poprzez ekshumację uprzednio zakopanych i spalenie setek tysięcy ciał ofiar niemieckiej polityki eksterminacyjnej. (więcej na: pl.wikipedia.org [dostęp: 2019.10.13])

Ludobójstwo wołyńskie: W latach 1939‑47, szczególnie w latach 1943‑44, niezależne jednostki ukraińskie, głównie przynależące do ludobójczych organizacji OUN (ramię polityczne) i UPA (ramię zbrojne), wspomagane przez ludność ukraińską, wymordowały — zazwyczaj w niezwykle brutalny sposób — na terenach Wołynia oraz sąsiadujących regionów Rzeczypospolitej, od 70,000 do 130,000 Polaków, ludności cywilnej, kobiet, dzieci, starszych, młodszych, mężczyzn. Konflikt polsko–ukraiński, który otwarcie objawił się podczas i po zakończeniu I wojny światowej (w szczególności skutkując wojną polsko–ukraińską lat 1918‑9), który przetrwał, a nawet wzmocnił się podczas czasów II Rzeczpospolity, gdy zachodnia część Ukrainy wchodziła w skład państwa polskiego, wybuchł ponownie z momentem wybuchu II wojny światowej w 09.1939. Za czasów rosyjskiej okupacji 1939‑41, gdy setki tysięcy Polaków zostało deportowanych w głąb Rosji, gdy dziesiątki tysięcy zostało zamordowanych (m.in. podczas tzw. zbrodni katyńskiej), miał jeszcze ograniczony zasięg, tym bardziej, że Ukraińcy, w szczególności nacjonaliści ukraińscy, również stali się obiektem prześladowań rosyjskich. Dopiero wybuch wojny niemiecko–rosyjskiej 22.06.1941 i początek niemieckiej okupacji doprowadził do niezwykle krwawego konfliktu. Ukraińcy początkowo otwarcie wspierali Niemców (zakładając policję ukraińską,współuczestnicząc w zagładzie Żydów, wstępując do jednostek wojskowych walczących u boku Niemców). Później, wobec ambiwalentnej postawy Niemców, zaczęli się uniezależniać. I w 1943 jedna z jednostek ukraińskiej organizacji nacjonalistycznej OUN/UPA na Wołyniu doprowadziła do ludobójstwa miejscowej ludności polskiej. W ciągu paru tygodni zamordowano, przy biernej postawie Niemców, ponad 40 tys. Polaków. Strategię wołyńskiego OUN/UPA zaakceptowała i przyjęła cała organizacja i podobne akty ludobójstwa przeniosły się na tereny Małopolski Wschodniej, gdzie zamordowano ponad 20 tys. Polaków, napotykając jednakże na zbrojny opór ludności polskiej. Dalej na zachód, na terenie Chełmszczyzny, Rzeszowszczyzny, etc. ludobójstwo przekształciło się otwarty wręcz konflikt. Generalnie ludobójstwo dokonane przez ukraińskich nacjonalistów, współpracujących z niemieckimi siłami okupacyjnymi, na bezbronnych Polakach miało miejsce na całym terenie obecności ukraińskiej, zniszczono setki wiosek, mordując w wyrafinowany sposób wszystkich ich mieszkańców. W czasie tego holokaustu zginęło ponad 200 kapłanów i sióstr zakonnych. Ludobójstwo i konflikt, które doprowadziły do całkowitej eliminacji polskiej społeczności i polskiej kultury z Ukrainy, zakończyły się przymusowymi deportacji lat 1944‑5 Polaków z terenów Ukrainy oraz części Ukraińców na Ukrainę, oraz „Akcją Wisła”, w trakcie której komunazistowskie siły kontrolowanych przez Rosjan polskich jednostek wysiedliły Ukraińców z terenów południowo–wschodnich na zachód polskiej republiki prl. (więcej na: wolyn1943.eu.interiowo.pl [dostęp: 2013.12.04], pl.wikipedia.org [dostęp: 2013.12.04])

Generalne Gubernatorstwo: Jednostka administracyjno–terytorialna utworzona przez Niemców w 1939 po agresji na Polskę, obejmująca część okupowanego przez Niemcy terytorium Polski, która nie została wcielona bezpośrednio do Rzeszy. Zarządzana przez Niemców do 1945 — do czasu ofensywy rosyjskiej — i stanowiąca część tzw. Wielkich Niemiec — Großdeutschland. Do 31.07.1940 zwane formalnie niem. Generalgouvernement für die besetzten polnischen Gebiete (pl. Generalne Gubernatorstwo dla okupowanych ziem polskich) — później już tylko niem. Generalgouvernement (pl. Generalne Gubernatorstwo). Od 07.1941 w jego skład wchodził też dystrykt Galicja. (więcej na: pl.wikipedia.org [dostęp: 2013.12.04])

Ribbentrop-Mołotow: Ludobójczy rosyjsko–niemiecki pakt przyjaźni między przywódcą rosyjskim Józefem Stalinem i niemieckim Adolfem Hitlerem, podpisany 23.08.1939 w Moskwie przez ministrów spraw zagranicznych Rosji — Wiaczesława Mołotowa — i Niemiec — Joachima von Ribbentropa — który sankcjonował i był bezpośrednią przyczyną niemieckiego i rosyjskiego najazdu na Polskę i rozpoczęcia II wojny światowej w 09.1939. „Wojna była jedną z największych w historii klęsk i dramatów ludzkości, bo dwie ateistyczne i antychrześcijańskie ideologie: narodowego i międzynarodowego socjalizmu, odrzuciły Boga i Jego piąte przykazanie Dekalogu: Nie zabijaj!” (abp Stanisław Gądecki, 01.09.2019). Ustalenia paktu zostały sprecyzowane 28.09.1939 w traktacie „o granicach i przyjaźni Niemcy–Rosja”, podpisanym przez tych samych zbrodniarzy. Jednym z jego ustaleń było podzielenie się strefami wpływów w środkowej i wschodniej Europie oraz IV rozbiór Polski. W jednym z tajnych aneksów zapisano: „Obie strony nie będą tolerować na swych terytoriach jakiejkolwiek polskiej propagandy, która dotyczy terytoriów drugiej strony. Będą one tłumić na swych terytoriach wszelkie zaczątki takiej propagandy i informować się wzajemnie w odniesieniu do odpowiednich środków w tym celu”. Skutkiem porozumień była seria spotkań między ludobójczymi organizacjami — niemieckim Gestapo i rosyjskim NKWD, na których dyskutowano koordynację wysiłków w celu eksterminacji polskiej inteligencji i warstw przywódczych (w Niemczech zwane Intelligenzaktion, w Rosji przyjęła formę zbrodni katyńskiej). Skutkiem porozumień była śmierć setek tysięcy polskiej inteligencji, w tym tysięcy przedstawianych kapłanów, i dziesiątków milionów zwykłych ludzi. Skutki tej rosyjsko–niemieckiej umowy trwały do 1989, a i dziś są odczuwalne. (więcej na: pl.wikipedia.org [dostęp: 2015.09.30])

źródła

osobowe:
www.miejscapamiecinarodowej.pl [dostęp: 2014.05.09], www.miesiecznik.znak.com.pl [dostęp: 2014.08.14], www.straty.pl [dostęp: 2019.04.16], www.rodzinakulik.eu [dostęp: 2019.10.13], archiwum-ordynariat.wp.mil.pl [dostęp: 2019.10.13], www.rodzinakulik.eu [dostęp: 2012.12.28]
oryginalnych zdjęć:
www.miejscapamiecinarodowej.pl [dostęp: 2014.05.09]

LIST do KUSTOSZA/ADMINISTRATORA

Jeśli na Pana/Pani urządzeniu działa klient programu pocztowego — taki jak Mozilla Thunderbird, Windows Mail czy Microsoft Outlook, opisanych m.in. Wikipedii — proszę spróbować wybierając link poniżej:

LIST do KUSTOSZA/ADMINISTRATORA

Jeśli natomiast Pan/Pani nie posiada takowego klienta na swoim urządzeniu lub powyższy link nie jest aktywny proszę wysłać Emajl do Kustosza/Administratora za pomocą używanego przez Pana/Panią konta — w stosowanym programie do wysyłania korespondencji — na poniższy adres:

ADRES EMAJL

jako temat podając:

MARTYROLOGIUM: BAJKO Antoni

Powrót do przeglądania życiorysu: